Υπόψιν κ (Γεωργίου Τσαμπανάκη)
Η μικρή αυτή σκηνή που θα διηγηθώ, πρόλαβε κι εξελίχτηκε παρότι ακόμη δεν είχα καλά καλά (όπως λένε) προλάβει να πατίσω τα πόδια μου -για πρώτη φορά - στο όμορφο νησί σας.
Καθισμένος σ' ένα καφενεδάκι στην ακρή του λιμανιού, βρέθηκα με αμηχανϊα στην μέση μιας ομήγυρης ντόπιων θαμώνων, με τον έναν εκ των συνομιλητων να μου αποκρίνεται ως εξής: «Ξέρω! ξέρω εγω! από εκεί που είναι κι αυτή η οικογένεια ...
Την ώρα που αμέσως μετά την αποβίβαση μας, ο νους κι η έγνοια μου δεν ήταν παρά το πως θα βρω μέσο για να μεταβούμε με την μικρή μου κόρη στο κατάλυμα μας, ενώ είχε ήδη αρχίσει να νυχτώνει και μεταφορικό δεν φαινόταν πουθενά.
Έκτοτε όμως αυτό το «ξέρω! ξέρω!» μου καρφώθηκε στο μυαλό - αναρωτιόμουν για ποιον όμως λόγο;- αφού ισχυρίζεται ότι ξέρει! θα έπρεπε να γνωρίζει και για άλλες οικογένειες! κι αν τις ήξερε, γιατί δεν αναφέρθηκε και σε αυτές, αλλά εντελώς κακοπροαίρετα ανέφερε μόνο τους συγκεκριμένους; Οι οποίοι πάλι κι αυτο επίσης θα έπρεπε να το ξέρει, αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, ήχαν την τύχη που τους άξιζε, ως αντεκδίκηση για όλα τα δεινά που υπεφεραν οι χωριανοί, ανέλαβαν να "καθαρίσουν" μόνοι τις διαφορές τους, εκτελώντας τους περισσότερους από αυτούς.
Με όλα τούτα στην σκέψη μου επιδίωξα σύντομα να έπιστρεψω σε αυτό το γραφικό καφενεδάκι, ώστε να διαπιστώσω αν όντως υπήρξα "μάρτυς" μιας ατυχούς συγκυρίας, η το να παίρνεις τους επισκέπτες από τα μούτρα συνηθίζεται στο τυπικό της υποδοχής. Μόνο που αυτήν την φορά από την ωραία ομήγυρη η οποία παρευρίσκονταν στον ίδιο χώρο (είχαμε την τύχη) να λειπει ο συγκεκριμένος συνομιλητής, καθιστώντας τελικά την μετάβασή μου εκεί άκαρπη.
Κι ενώ προσωπικά, χωρίς να νιώθω ότι απολογούμαι, ούτε ότι υποχρεούμαι να αναλάβω τον ρόλο συνηγόρου ενός τόπου μόνο και μόνο διότι απ' εκεί κρατά η καταγωγή μου, αισθανομαι όμως επιβεβλημένο να μην προσβάλλεται η μνήμη ανθρώπων (κι από την οικογένεια μου ανάμεσα τους) που έχουν πληρώσει με την ζωή τους τις τραγικές καταστάσεις εκείνης της εποχής.
Κι επ ουδενί δεν ανέχομαι κάποιους που θεωρούν ότι με το να γίνονται επίκριτές των πάντων και να κατακρίνουν εκ του ασφαλούς μέσα από το πρίσμα ενός εντελός διαφορετικού υποβάθρου, που απέχει μακράν από τις δύσκολες συνθήκες εκείνης της τραγικής περιόδου, αποδεικνύουν κι έμπρακτα τον πατριωτισμό τους. Όντας παντελώς άκαπνοι* αφού στην πραγματικότητα δεν έχουν έχουν βαρέσει μήτε στρακαστρούκα.
*(Ενώ δεν είναι εντελώς σίγουρο για το πώς ο καθένας θα συμπεριφερθεί αν ποτέ βρεθεί με το πιστόλι στον κρόταφο)
6 Σεπτεμβρίου 2026
Αυτοπροσώπως
2 Σεπτεμβρίου 2026
Δόν Μάνος Κατράκης
Ως ελάχιστη ένδειξη τιμής μνήμης και θαυμασμού στον μεγάλο θεατρικό εκφραστή, παραθέτω σειρά τίτλων από την εφημερίδα «ΠΑΤΡΙΣ» που παραπέμπουν σε αφιερωμάτα για τον μεγάλο Κρητικό ηθοποιό
(Πατήστε κλικ πάνω στον τίτλο)
«Το πορτρέτο του Μάνου Κατράκη»
«Ο Κρητικός που με τη φωνή του κατήργησε την τυπογραφία…»
«Μάνος Κατράκης: 2 Σεπτέμβρη 1984 – 2 Σεπτέμβρη 2026 – 42 χρόνια Μνήμης και Χρέους»
1 Σεπτεμβρίου 2026
30 Αυγούστου 2026
Ταξικές προσδοκίες.
Sagrada Família vs
Σεβασμός
2 Αυγούστου 2026
Αν δε σωθεί ;
«Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες:
Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης.
Αν δε σωθεί, εγώ φταίω»
(Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική)
Όσο θαυμασμό κι αν τρέφω για το υπερβατικό μεγαλείο που εκφράζει με το λογοτεχνικό του έργο αυτός ο μεγάλος Κρητικός διανοούμενος συγγραφέας. Με όση αφοσίωση κι αν προσπαθώ να δρω ασπάζοντας ακέραια την παρακαταθήκη των αποφθεγμάτων του.
21 Ιουλίου 2026
Επειδή λίγα λόγια δεν αρκούν...
Παρεπιπτόντως ευελπιστώ, ότι τώρα που επιτέλους κατόρθωσα μετά από πάρα πολύ καιρό να κάνω ανάρτηση στο ιστολόγιο από το κινητό, ίσως η συχνότητα δραστηριότητας μου με νέες αναρτήσεις να προσεγγίσουν κάπως τα επίπεδα όπως αυτά κατά τα οποία χρησιμοποιούσα σταθερό υπολογιστή για την επεξεργασία των αναρτήσεων του μπλόκ. Η που πιθανότητα, θα αποδεχτεί ότι η εν λόγο "τεχνική" δυσχέρεια απλά λειτουργούσε ως πρόσχημα για να εγκαταλείψω την αφήγηση ενός βασανιστικού επιθανάτιου ρόγχου, με την δυσάρεστη περιγραφή της ανεπανόρθωτης καταστροφής του αγαπημένου μου τόπου, καθώς με λύπη τον παρακολουθώ να αποθνήσκει σε όλα τα μετά-φυσικά πλάτη και μήκη με ταχύτατους ρυθμούς.
Οίκος Αντοχής: «Λίγες στροφές πιο κάτω » Το "μαγαζί" του Κρητικάκη στην Κρητινία (Ρόδος)
Οίκος Αντοχής: Μυστικά και νόστιμα στη Ρόδο
Από τις πιο αυθεντικές σελίδες στο καλοκαιρινό, ροδίτικο οδοιπορικό σου
Τον Οίκο Αντοχής στην Κρητινία δεν θα το βρεις στους τουριστικούς οδηγούς. Είναι όμως από τα πιο αυθεντικά και νόστιμα στέκια της Ρόδου ...
«Οίκος αντοχής» ο "καφενές" του Δημήτρη Κορνάρου (Αξάς) στον Προφήτη Ηλία.
