Αν δε σωθεί ;

«Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: 

Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. 

Αν δε σωθεί, εγώ φταίω» 

(Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική)

Όσο θαυμασμό κι αν τρέφω για το υπερβατικό μεγαλείο που εκφράζει με το λογοτεχνικό του έργο αυτός ο μεγάλος Κρητικός διανοούμενος συγγραφέας. Με όση αφοσίωση κι αν προσπαθώ να δρω ασπάζοντας ακέραια την παρακαταθήκη των αποφθεγμάτων του.

Οφείλω όμως εν τέλει, καθώς θεωρώ ότι καταφέρνω να τηρώ τα κατ' εμέ στοιχειώδη προσχήματα, ιδίως απέναντι στον εαυτό μου, να παραδεχτώ, αυτό το "λυτρωτικό" συναίσθημα το οποίο μέσω από την ίδια την "αγωνιστική" πράξη, της άμεσης δηλαδή τριβής με την κοινωνική πραγματικότητα προξενείται.

Έτσι εκφράζω το ταπεινό μεν αλλά συνάμα απελευθερωτικό συναίσθημα που τελικά επικρατεί, άκρος αντίθετα από αυτό της ιδεατής εξιδανίκευσης του μεγάλου λογοτέχνη, εντός τουλάχιστον του ψυχικου μου μικρόκοσμου.

 Δίχως πάλι όμως κι εδώ ρητά εξηγούμαι να αποποιούμαι οτιδίποτε άλλο από όλα τα παραπάνω, κι εφόσον φυσικά εξακολουθώ να καταβάλω με όλες μου τις δυνάμεις την προσπάθεια μου, όπως ακριβώς ορίζει το συγκεκριμένο απόφθεγμα της ασκητικής του Καζαντζάκη.   

Παραφράζω μοναχά σ' ένα σημείο:

«Αν δε σωθεί»... (Να πα' να γαμηθεί)

Επειδή λίγα λόγια δεν αρκούν...

Παρεπιπτόντως ευελπιστώ, ότι τώρα που επιτέλους κατόρθωσα  μετά από πάρα πολύ καιρό να κάνω ανάρτηση στο ιστολόγιο από το κινητό, ίσως η συχνότητα δραστηριότητας μου με νέες αναρτήσεις να προσεγγίσουν κάπως τα  επίπεδα  όπως αυτά κατά τα οποία χρησιμοποιούσα σταθερό υπολογιστή για την επεξεργασία των αναρτήσεων του μπλόκ. Η που πιθανότητα,  θα αποδεχτεί ότι η εν λόγο "τεχνική" δυσχέρεια  απλά λειτουργούσε ως πρόσχημα  για να εγκαταλείψω την αφήγηση ενός βασανιστικού επιθανάτιου ρόγχου, με την δυσάρεστη περιγραφή της ανεπανόρθωτης καταστροφής του αγαπημένου μου τόπου, καθώς με λύπη τον παρακολουθώ να αποθνήσκει σε όλα τα μετά-φυσικά πλάτη και μήκη με ταχύτατους ρυθμούς.

Οίκος Αντοχής: «Λίγες στροφές πιο κάτω » Το "μαγαζί" του Κρητικάκη στην Κρητινία (Ρόδος)

 Οίκος Αντοχής: Μυστικά και νόστιμα στη Ρόδο

Από τις πιο αυθεντικές σελίδες στο καλοκαιρινό, ροδίτικο οδοιπορικό σου
Τον Οίκο Αντοχής στην  Κρητινία δεν θα το βρεις στους τουριστικούς οδηγούς. Είναι όμως από τα πιο αυθεντικά και νόστιμα στέκια της Ρόδου ...

Αναδημοσίευση άρθρου της  Ελένης Ψυχούλη από το (Athens voice )

- Επ ευκαιρία που μου δίδεται, κυρίως λόγω του μεγάλου περιθωρίου (κενού) που προκύπτει στην συγκεκριμένη σελίδα, αλλά και του  ιδιότυπου τυπά της φωτογραφίας που συμπληρώνει το παραπάνω άρθρο με αυθεντικό στυλ θερινού Καρπόζυλου, πράγματα που με προδιαθέτουν να παραθέσω κι ένα δικό μου σχόλιο  «εν είδει υστερογράφου» Σε ότι αφορά  λοιπόν αυτή την παραμελημένη από καιρό "ιστοσελίδα" θέλησα να αφήσω ως τελευταίες επιφυλλίδες ολίγα  ξεκάρφωτα αφιερώματα για κάποιους σπάνιας αξίας, η αλλιώς εξαιρετικά ιδιαίτερους  χαρακτήρες ανθρώπων, που θαρρώ πως θα ήθελα να εγνώριζα περισσότερο κάποτε, με την πεποίθηση ότι (αν σε αυτή την ζωή κάποια ωραια πράγματα έρχονται μόνα τους, είναι γιατί αξίζουν τον  χρόνο που χρειάζονται) 

«Οίκος αντοχής» ο "καφενές" του Δημήτρη Κορνάρου (Αξάς) στον Προφήτη Ηλία.

«Ενάντια στη λήθη» Αναδημοσίευση του αφιερωματικού άρθρου της Κλειώ Βλαχάκη από το (3point magazine)

Οίκος αντοχής
 Κλειώ Βλαχάκη
Μύριζε θυμάρι, ρίγανη. Μύριζε βουνό. Μύριζε αλληλεγγύη, συλλογικότητα, αγώνα, επανάσταση. Η καθημερινή επανάσταση που ξεκινάει από μέσα μας. Να λες και να εννοείς. Να λες και να πράττεις. Μύριζε εντιμότητα. Μύριζε ανθρωπιά. Αυτό ήταν ο Κορνάρος. ΆΝΘΡΩΠΟΣ! 
Σε μια εποχή που τίποτα δεν είναι δεδομένο εκείνος ήταν το σταθερό, το ακλόνητο, το αέναο, το διαρκές.
Ο Δημήτρης με τα μαύρα ρούχα, το μαύρο μαντήλι ήταν όλος φως. 
Του μιλούσες κι έσκυβε λίγο μπροστά και γύριζε το κεφάλι βάζοντας πιο κοντά στο στόμα σου το αυτί του. Να ακούσει όλες τις λέξεις. Κι άκουγε με 
προσοχή. Ο πιο καλός ακροατής. Μα και ο πιο ουσιαστικός ομιλητής. 
Η πιο μεγάλη και σφιχτή αγκαλιά.
Ο Δημήτρης μεγάλωσε πολλά παιδιά, τον Κωστή, το Χάρη, την Εμμανουέλα, το Νίκο, το Γιάννη, τη Μαριάνθη. Πολλοί έχασαν το δεύτερο πατέρα τους. 
Κι εμείς οι υπόλοιποι ένα πολύ καλό φίλο, ένα σύντροφο, μια καθαρή ματιά, μια καλή ψυχή, μια μεγάλη καρδιά.
Εκεί στον οίκο αντοχής σμίξαμε διάφορες βραδιές όλες τις εποχές. 
Ρακή, ντομάτα, τυρί, αγγουράκι, ελιές, παξιμάδι, πατάτες τηγανητές. 
Κουβέντες, τραγούδια, γέλια, διαφωνίες, αγάπη, συντροφικότητα, ελπίδα.
Ο Κορνάρος ήταν έντιμος και με εντιμότητα έφυγε. Και από χθες δεν είμαστε φτωχοί. Είμαστε πάμφτωχοι. Θα λείψει από τις μουσικές, τους 
δρόμους, από τις παρέες, τους αγώνες. Θα λείψει από τα βουνά, τις θάλασσες, τους κάμπους τα χωράφια. Ο Δημήτρης μας έκανε να νιώθουμε ότι 
έχουμε κι εμείς ευθύνη για αυτόν τον κόσμο. Έχουμε χρέος να τον κάνουμε καλύτερο!
Ο Αξάς δε θα πάει ούτε στην κόλαση, ούτε στον παράδεισο, ούτε στον ουρανό. Θα μείνει εδώ για πάντα, στις καρδιές μας, στις ψυχές μας, στις 
μουσικές μας. Θα μείνει εδώ να μας ξεσηκώνει, να βάζει τον «μπέτη» μπροστά, να πολεμά την αδικία, να σφίγγει το χέρι στον αδικημένο, τον παρία, τον ανήμπορο, τον άνθρωπο που οι άλλοι έβαλαν στο περιθώριο.
Τι άδικο να μη μπορούμε να τον αποχαιρετήσουμε!
Πέτα στο φως αγαπημένε! Πάντα φως ήσουν! Δε χωρούσες πουθενά!

16 Απριλίου 2020

 Κλειώ Βλαχάκη στο (3point magazine)

 https://3pointmagazine.gr/oikos-antochis/index.html

 

Άλλος για την χώρα ;

Όταν έσκασε ο εκκωφαντικός απολογισμός του «Μαζί τα φάγαμε» δηλωμένος από τα πιο επίσημα χείλη, πρωτοκλασάτου τότε υπουργού και εξέχοντος μέλους της πιο λαο-αγάπητης κυβέρνησης του ελληνικού κράτους, δεν απασχόλησε για πολύ το ενδιαφέρων της κοινής γνώμης, αφού λίαν συντόμος ξεθύμανε ως οποιοδήποτε άλλο συνηθισμένου ενδιαφέροντος ζήτημα. 
Μεταξύ μας άλλωστε, τι πιο θεμιτό, από το ότι, Έλληνες την ρήμαξαν την Ελλάδα κι ακόμα οι Έλληνες είναι που εξακολουθούν να την ρημάζουν. 
Για κάποιους όμως, το σοβαρότερο πρόβλημα αυτής της χώρας εξακολουθεί να παραμένει, με την διαφορά ότι έγκειται εντελώς αλλού από εκεί οπού συνήθως εστιάζουμε εμείς οι υπόλοιποι, όσοι δηλαδή μένουμε στην απέξω, μιας κι ο μικρός αυτός τόπος λιγοστός καθώς είναι, είναι λογικό να μην φτάνει για να χορτάσουν όλοι, ώστε να θεωρείται φυσικό σε όσους τους δίδεται η ευκαιρία ν΄αρπάζουν όσα περισσότερα μπορούν. 
Αυτό όσο να ΄ναι , δημιουργεί έναν έντονο συναγωνισμό μεταξύ όλων αυτών των αγαστών κατά τα άλλα συντρόφων,* των οποίων πολλές φορές, η ένταση πάνω στην προσπάθεια τους για το ποιος θα καταφέρει να αποκομίσει περισσότερα οφέλη, τελικά να αποφέρει μια μόνιμη εικόνα άγαρμπης λεηλασίας της δημόσιας περιουσίας. 
Ο λόγος τώρα που επανέρχομαι υπενθυμίζοντας περσινά ξινά σταφύλια, δεν είναι επειδή αυτή η χώρα βρέθηκε πεταμένη στα σκουπίδια** και προφανώς κατά τα φαινόμενα εκεί θα ξαναβρεθεί. 
Εξάλλου όλα όσα υπεστήκαμε καθ όλα τα μνημονιακά χρόνια, υποβαθμίστηκαν ως ήσσονος σημασίας, ασήμαντα ζητήματα για τα οποία κανείς δεν χρειάστηκε να απολογηθεί. 
Εκτός ίσως, όπως σίγουρα θα έχετε ακούσει οι περισσότεροι, το αφηγηματικό βιβλίο που παρουσιάζει αυτές τις ημέρες ο πρώην πρωθυπουργός μας, για το οποίο γίνεται ιδιαίτερος ντόρος. 
Εντωμεταξύ έτσι για συσχετισμό, απλά αναρωτιέμαι πόσοι άραγε γνωρίζουν για το από δεκαετίας εκδοθέν βιβλίο «Τρίτο μνημόνιο. Η ανατροπή μιας ανατροπής» της πρώην υπουργού Νάντιας Βαλάβανη;

*Στην ζωή 
**27 Ιουλίου 2011 Ο οίκος αξιολόγησης Standard & Poor's υποβάθμισε την Ελλάδα από το επίπεδο CCC στο CC θέτοντας την Ελλάδα στο τελευταίο σκαλί της διεθνούς λίστας αξιολογήσεων

Σκάσε και κολύμπα

Για τι, η για ποιον, να αρχίσω να σχολιάζω πάλι;
επειδή έτσι μου ήρθε η όρεξη για φλυαρία, υποψιάζομαι ότι αίτια για αυτήν την προδιάθεση μπορεί να είναι τα χρονάκια μου,

Πιο αυθεντικό, πεθαίνεις! *

Paris Côte d'Azur
https://pariscotedazur.fr › ... La Crète en 1970…
*Αυτό αναφώνησε εκστασιασμένος από το ταξίδι του στην Κρήτη ο Γάλλος δημοσιογράφος που βρέθηκε στην Κρήτη της δεκαετίας του 70.

Σε μια ψυχή που λείπει (Χρήστος Λίατης)

Όταν κάποτε, κάποια στιγμή, ετούτη η ιστοσελίδα θα έχει πια πάψει από καιρό να αναγγέλλει παρηγορητικούς αποχαιρετισμούς, όπως συνηθίζει να κάνει για αγαπητά πρόσωπα, με μια δυστυχώς σχετική συχνότητα, αυτό πιθανότατα θα σημαίνει ότι ο υποφαινόμενος θα έχει κι αυτός με την σειρά του αποχαιρετήσει, κι αναμφίβολα δεν θα έχει βρεθεί κανείς να τον αποστρατήσει. 

Το μέρος

Άλλη μια ημέρα ξεκινά από το μέρος,
το πιο αμφιλεγόμενο,
διάχυτο αποφορά
λεβάντα και δυόσμο.
Μονάχος να 'χεις αντίκρυ σου
μια άποψη της φύσης σου
από ένα δύσθυμο είδωλο
που δυσφημεί στο σύνολο
τον εσώτερο σου κόσμο.

Μπυρολογισμοί

 Όσο διάβαζε και ξαναδιάβαζε το καινούργιο του σχόλιο, σε κάθε επανάληψη τον διακατείχε ολοένα περισσότερο η πεποίθηση ότι κατάφερνε για μια ακόμη φορά να αποδώσει ακόμη και μέσο αυτής της ελάχιστης ύλης του συγγραφικού του εγχειρήματος, ατόφιο το γνήσιο λογοτεχνικό του ταλέντο.