Επειδή λίγα λόγια δεν αρκούν...

Παρεπιπτόντως ευελπιστώ, ότι τώρα που επιτέλους κατόρθωσα  μετά από πάρα πολύ καιρό να κάνω ανάρτηση στο ιστολόγιο από το κινητό, ίσως η συχνότητα δραστηριότητας μου με νέες αναρτήσεις να προσεγγίσουν κάπως τα  επίπεδα  όπως αυτά κατά τα οποία χρησιμοποιούσα σταθερό υπολογιστή για την επεξεργασία των αναρτήσεων του μπλόκ. Η που πιθανότητα,  θα αποδεχτεί ότι η εν λόγο "τεχνική" δυσχέρεια  απλά λειτουργούσε ως πρόσχημα  για να εγκαταλείψω την αφήγηση ενός βασανιστικού επιθανάτιου ρόγχου, με την δυσάρεστη περιγραφή της ανεπανόρθωτης καταστροφής του αγαπημένου μου τόπου, καθώς με λύπη τον παρακολουθώ να αποθνήσκει σε όλα τα μετά-φυσικά πλάτη και μήκη με ταχύτατους ρυθμούς.

Οίκος Αντοχής: «Λίγες στροφές πιο κάτω » Το "μαγαζί" του Κρητικάκη στην Κρητινία (Ρόδος)

 Οίκος Αντοχής: Μυστικά και νόστιμα στη Ρόδο

Από τις πιο αυθεντικές σελίδες στο καλοκαιρινό, ροδίτικο οδοιπορικό σου
Τον Οίκο Αντοχής στην  Κρητινία δεν θα το βρεις στους τουριστικούς οδηγούς. Είναι όμως από τα πιο αυθεντικά και νόστιμα στέκια της Ρόδου ...

Αναδημοσίευση άρθρου της  Ελένης Ψυχούλη από το (Athens voice )

- Επ ευκαιρία που μου δίδεται, κυρίως λόγω του μεγάλου περιθωρίου (κενού) που προκύπτει στην συγκεκριμένη σελίδα, αλλά και του  ιδιότυπου τυπά της φωτογραφίας που συμπληρώνει το παραπάνω άρθρο με αυθεντικό στυλ Καρπόζυλου, πράγματα που με προδιαθέτουν να παραθέσω κι ένα δικό μου σχόλιο  «εν είδει υστερογράφου» Σε ότι αφορά  λοιπόν αυτή την παραμελημένη από καιρό "ιστοσελίδα" θέλησα να αφήσω ως τελευταίες επιφυλλίδες ολίγα  ξεκάρφωτα αφιερώματα για κάποιους σπάνιας αξίας, η αλλιώς εξαιρετικά ιδιαίτερους  χαρακτήρες ανθρώπων, που θαρρώ πως θα ήθελα να εγνώριζα περισσότερο κάποτε, με την πεποίθηση ότι (αν σε αυτή την ζωή κάποια ωραια πράγματα έρχονται μόνα τους, είναι γιατί αξίζουν τον  χρόνο που χρειάζονται) 

Άλλος για την χώρα ;

Όταν έσκασε ο εκκωφαντικός απολογισμός του «Μαζί τα φάγαμε» δηλωμένος από τα πιο επίσημα χείλη, πρωτοκλασάτου τότε υπουργού και εξέχοντος μέλους της πιο λαο-αγάπητης κυβέρνησης του ελληνικού κράτους, δεν απασχόλησε για πολύ το ενδιαφέρων της κοινής γνώμης, αφού λίαν συντόμος ξεθύμανε ως οποιοδήποτε άλλο συνηθισμένου ενδιαφέροντος ζήτημα. 
Μεταξύ μας άλλωστε, τι πιο θεμιτό, από το ότι, Έλληνες την ρήμαξαν την Ελλάδα κι ακόμα οι Έλληνες είναι που εξακολουθούν να την ρημάζουν. 
Για κάποιους όμως, το σοβαρότερο πρόβλημα αυτής της χώρας εξακολουθεί να παραμένει, με την διαφορά ότι έγκειται εντελώς αλλού από εκεί οπού συνήθως εστιάζουμε εμείς οι υπόλοιποι, όσοι δηλαδή μένουμε στην απέξω, μιας κι ο μικρός αυτός τόπος λιγοστός καθώς είναι, είναι λογικό να μην φτάνει για να χορτάσουν όλοι, ώστε να θεωρείται φυσικό σε όσους τους δίδεται η ευκαιρία ν΄αρπάζουν όσα περισσότερα μπορούν. 
Αυτό όσο να ΄ναι , δημιουργεί έναν έντονο συναγωνισμό μεταξύ όλων αυτών των αγαστών κατά τα άλλα συντρόφων,* των οποίων πολλές φορές, η ένταση πάνω στην προσπάθεια τους για το ποιος θα καταφέρει να αποκομίσει περισσότερα οφέλη, τελικά να αποφέρει μια μόνιμη εικόνα άγαρμπης λεηλασίας της δημόσιας περιουσίας. 
Ο λόγος τώρα που επανέρχομαι υπενθυμίζοντας περσινά ξινά σταφύλια, δεν είναι επειδή αυτή η χώρα βρέθηκε πεταμένη στα σκουπίδια** και προφανώς κατά τα φαινόμενα εκεί θα ξαναβρεθεί. 
Εξάλλου όλα όσα υπεστήκαμε καθ όλα τα μνημονιακά χρόνια, υποβαθμίστηκαν ως ήσσονος σημασίας, ασήμαντα ζητήματα για τα οποία κανείς δεν χρειάστηκε να απολογηθεί. 
Εκτός ίσως, όπως σίγουρα θα έχετε ακούσει οι περισσότεροι, το αφηγηματικό βιβλίο που παρουσιάζει αυτές τις ημέρες ο πρώην πρωθυπουργός μας, για το οποίο γίνεται ιδιαίτερος ντόρος. 
Εντωμεταξύ έτσι για συσχετισμό, απλά αναρωτιέμαι πόσοι άραγε γνωρίζουν για το από δεκαετίας εκδοθέν βιβλίο «Τρίτο μνημόνιο. Η ανατροπή μιας ανατροπής» της πρώην υπουργού Νάντιας Βαλάβανη;

*Στην ζωή 
**27 Ιουλίου 2011 Ο οίκος αξιολόγησης Standard & Poor's υποβάθμισε την Ελλάδα από το επίπεδο CCC στο CC θέτοντας την Ελλάδα στο τελευταίο σκαλί της διεθνούς λίστας αξιολογήσεων

Σκάσε και κολύμπα

Για τι, η για ποιον, να αρχίσω να σχολιάζω πάλι;
επειδή έτσι μου ήρθε η όρεξη για φλυαρία, υποψιάζομαι ότι αίτια για αυτήν την προδιάθεση μπορεί να είναι τα χρονάκια μου,

Σε μια ψυχή που λείπει (Χρήστος Λίατης)

Όταν κάποτε, κάποια στιγμή, ετούτη η ιστοσελίδα θα έχει πια πάψει από καιρό να αναγγέλλει παρηγορητικούς αποχαιρετισμούς, όπως συνηθίζει να κάνει για αγαπητά πρόσωπα, με μια δυστυχώς σχετική συχνότητα, αυτό πιθανότατα θα σημαίνει ότι ο υποφαινόμενος θα έχει κι αυτός με την σειρά του αποχαιρετήσει, κι αναμφίβολα δεν θα έχει βρεθεί κανείς να τον αποστρατήσει. 

Το μέρος

Άλλη μια ημέρα ξεκινά από το μέρος,
το πιο αμφιλεγόμενο,
διάχυτο αποφορά
λεβάντα και δυόσμο.
Μονάχος να 'χεις αντίκρυ σου
μια άποψη της φύσης σου
από ένα δύσθυμο είδωλο
που δυσφημεί στο σύνολο
τον εσώτερο σου κόσμο.

Μπυρολογισμοί

 Όσο διάβαζε και ξαναδιάβαζε το καινούργιο του σχόλιο, σε κάθε επανάληψη τον διακατείχε ολοένα περισσότερο η πεποίθηση ότι κατάφερνε για μια ακόμη φορά να αποδώσει ακόμη και μέσο αυτής της ελάχιστης ύλης του συγγραφικού του εγχειρήματος, ατόφιο το γνήσιο λογοτεχνικό του ταλέντο.

Πανωλεθρίαμβος

Τα μπότς σκυλεύουν τις οντότητες,
ιδιάζουσα ιδιαιτερότητα σε μιαν ανώφελη αντιπαράθεση,
κράτα την γνώμη σου αλώβητη,
στο τέλος μόνο αυτή μετράει
κι αυτό το ινάτι που την θέση σου κρατάει
όταν σκορπά η σκόνη απ΄ τα κάλπικα αφηγήματα.
Όσο οι ανήκουστοι αποσιωπούν φρικαλεότητες,
κι ο μέγας μάγιστρος με διθύραμβους μιλάει
μιας τραγικής καρικατούρας το παράστημα
σημαίνει πως τον κόσμο ετούτον κυβερνάει.
Και τι με αυτό ;
δεν λέμε, ότι το αποτέλεσμα, είναι που μετράει ; 
Μα ακόμη μια φορά θα αποδειχτούμε ηλίθιοι,
αν κι όλοι πια γνωρίζουμε, για που, η ιστορία αυτή τραβάει.
Τώρα που οι λογάριθμοι εξαντλούν στις πιθανότητες,
τις έρμαιες ζωές μας με θεωρίες των παιγνίων,
«από προσώπου γης»
οι προγραμμένες σέχτες, στοές και αδελφότητες,
μαζικά τους πληθυσμούς της γης θα αφανίζουν.

«ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙΣ» Συνέχεια ..

Εχθές όλος περιέργως (διότι δεν μου ξεφεύγουν εμένα αυτά) έπεσα πάνω σε ένα άγνωστο ιστολόγιο με τίτλο «ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙΣ» που έως τώρα δεν το είχα ξαναδεί, αυτή η συνηθισμένη "ανακάλυψη" φυσιολογικά θα περνούσε αδιάφορη, εάν από την πρώτη κιόλας εικόνα δεν καταλάβαινα ότι πρόκειται περί χωριανού μου, πράγμα το οποίο μου κίνησε αμέσως το ενδιαφέρων, κυρίως λόγο της σελίδας του συγκρητισμού που συστηματικά προσπαθώ να αναπτύσσω (αρχής γενομένης με το ανεπανάληπτο «Οίστρος»)

Αναφαίρετο;

Όπως παρατηρώ το τελευταίο χρονικό διάστημα, όλο πιο συχνά κι ολοένα από περισσότερες ''μακρές'' κι άνοες γλώσσες, αναμασιέται μια σχετικά ''φρέσκια καραμέλα'' η οποία αναπαράγεται με την συνήθη ελαφρότητα που απαντάται στις ανώνυμες κι απρόσωπες διαδικτυακές συζητήσεις : «Εσύ τώρα έχεις δικαίωμα ψήφου;» η «Σε ένα ιδεατό κόσμο, δεν θα έπρεπε να είχες δικαίωμα ψήφου» κλπ

Social ''mistakes''

Με τον καλό τον λόγο πάντα εγώ, κακή κουβέντα δεν θα ακούσεις από εμένα (που λέει ο λόγος δηλαδή) εκτός κι αν μπει «Ο διάολος μέσα μου» γιατί άμα σε τσιγκλά ο άλλος, πόσο τελικά να κρατηθείς; όσο κι αν δηλώνεις αποστασιοποιημένος άνθρωπος.

Για τ΄ άστρα, αυτά που δεν βλέπουμαι

Σ΄ αυτή την φωτογραφία δυστυχώς δεν αποτυπώνεται ούτε στο ελάχιστο απ΄ότι στην πραγματικότητα προβάλλεται στην φύση, το μεγαλειώδες λαμπύρισμα των αστερισμών στο ουράνιο στερέωμα του νότιου ορίζοντα.
Η κάμερα ενός κινητού δεν αρκεί για να συλλάβει στην πλήρη του έκταση την μαγεία του ξάστερου νυχτερινού ουρανού, κατά το απόλυτο μεγαλείο μιας νυχτιάς χωρίς φεγγάρι.
Κάτι μαγικό, που όλοι οι αστοί το έχουμε πρωπολλού απολέσει από το οπτικό μας πεδίο, έχοντας κατά συνέπεια χάσει μια πανέμορφη βιωματική αίσθηση.

Εύπεπτες ανουσιότητες

( κφ½) Οδηγίες!

Ούπς "πατάτα"
- ‘Όχι τίποτα άλλο δηλαδή, αλλά όλο και κάποιος κακόχολος θα βρεθεί να αρχίσει τις εξυπνάδες του βγάζοντας δεν ξέρω κι γω τώρα, ποια απωθημένα του…

Το κάδρο που φώναξε : Ντροπή

Παρόλο που πολύ μου αρέσει να ταξιδεύω, πρακτικά δεν καταφέρνω να ξεκουνήσω μήτε ρούπι παραπέρα από τα ρεαλιστικά όρια του νησιώτικου ορίζοντα στον οποίο ως γηγενής (''ελέω τη θεία χάριτι" συν των λοιπών υπερδυνάμεων) ακόμα ευτυχώ να διαβιώ.

ΜΠΕ Τριόπετρας κι άλλα τινά Περιβαλλοντικής Αναβάθμισης

Εν αντiθέσει με τον μεγαλόθυμο Σαλαδίνο
Το μόνο που θα αποθέσω σ' ένα άδειο σακί, είναι ένα άδειο σακί.
Ποιες μνήμες να εκτρέψεις; σε ένα χώρο αλλοτριωμένο,
ποια τοπία να πρεσβεύσεις από έναν βίο αρχειοθετημένο.
Παραμόρφωση τόπου και χώρου,
από την ιστορία μου γίνομαι ξένος.

Ανυποψίαστες αβεβαιότητες

Ο κόσμος μας αποτάσσεται την κακιά στιγμή,
ωστόσο βιώνει τα χειρότερα μια ολάκερη ζωή,
ζει με προσβολές, δανεικά κι απειλές,
αντιμέτωπος μ΄ ακραίες αντιξοότητες,
κι όμως είναι ευγνώμον που επιζεί,
παρότι χειμαζόμενος από ενδόμυχες αβεβαιότητες.
Είναι ένας κόσμος που δεν τολμά να υποψιαστεί
ότι πιθανότατα θα αφανιστεί.

Η τελευταία μου μεγάλη μαλακία

- Είτε παρουσιάζεται επιμελώς ατημέλητος, προσδίδοντας μια αμφίσημη εικόνα ανεπιτήδευτης αίγλης, είτε εμφανίζεται ατημέλητα επιμελημένος όσου να προσδίδει μια εικόνα ιδιόμορφης χαριτωμενιάς.

Αλληλεγγύη στους κατατρεγμένους

Καθώς πρέπει
Όταν η χώρα σου μετατραπεί σε χώρο,
κι όσες αλήθειες πρέσβεψες θα αμφισβητούνται,
ίσως δεν σου φανεί αδιάφορος ο όρος:
Αλληλεγγύη στους κατατρεγμένους.
-Όλα καλά;
οι καθωσπρεπειστές στρουθοκαμηλίζουν
κι αποσείουν εαυτούς απ την ευθύνη!
αρκεί που δεν γεννήθηκαν στην Παλαιστίνη,
να τους σκοτώνουν μόνο και μόνο επειδή είναι Παλαιστίνιοι.
Απλοϊκή ομοιοκαταληξία, καμιά ιδιαίτερη πρωτοτυπία,
δεν χρειάζεται επεξεργασία,
είναι αλήθεια.
Στην εθνοκάθαρση του λαού της Παλαιστίνης
μαύρο στεφάνη η ιστορία αποτίνει,
φόρος τιμής κι όχι υποκριτική ελεημοσύνη.

Αυτοδιάψευση & αναίρεση αυτής

Εθάρουνα κι εγώ, όντως αδαής επί των συστημάτων πληροφορικής ότι επειδή μου εδόθη η ευκαιρία -μέσο τούτης εδώ της ιστοσελίδας - να εκφράζω τις απόψεις μου, αρθρώνοντας ενίοτε δημοσίως μερικά κολλυβογράμματα σε "ευρύ (Θεός να το κάνει) κοινό".

Φάτε μάτια νόημα

Αν συλλογιστούμε ότι η καθημερινή παράκτια ψαριά ενός παραδοσιακού Ινουίτ γηγενή κάτοικου του παγωμένου κι αφιλόξενου αρκτικού κύκλου, όσο πενιχρή κι αν προκύψει, υπό τις συνήθεις αντίξοες τοπικές καιρικές συνθήκες, ασφαλώς και δεν παύει να συνιστά μια πραγματικά πολύτιμη αξία, πόσω μάλλον θρεπτική, δεδομένου ότι παρέχει την απολύτως απαραίτητη ποσότητα τροφής για την αναγκαία σίτιση της φαμίλιας του καλού μας αυτόχθονα φίλου.