Αυτοπροσώπως

Υπόψιν κ (Γεωργίου Τσαμπανάκη)
Η μικρή αυτή σκηνή που θα διηγηθώ, πρόλαβε κι εξελίχτηκε παρότι ακόμη δεν είχα καλά καλά (όπως λένε) προλάβει να πατίσω τα πόδια μου -για πρώτη φορά - στο όμορφο νησί σας.
Καθισμένος σ' ένα  καφενεδάκι στην ακρή του λιμανιού, βρέθηκα με αμηχανϊα στην μέση μιας ομήγυρης ντόπιων θαμώνων, με τον έναν εκ των  συνομιλητων να μου αποκρίνεται ως εξής: «Ξέρω! ξέρω εγω! από εκεί που είναι κι αυτή η οικογένεια ...
Την ώρα που αμέσως μετά την αποβίβαση μας, ο νους κι η έγνοια μου δεν ήταν παρά το πως θα βρω μέσο για να μεταβούμε με την μικρή μου κόρη στο κατάλυμα μας, ενώ είχε ήδη αρχίσει να νυχτώνει και μεταφορικό δεν φαινόταν πουθενά.
Έκτοτε όμως αυτό το «ξέρω! ξέρω!» μου καρφώθηκε στο μυαλό - αναρωτιόμουν για ποιον όμως λόγο;- αφού ισχυρίζεται ότι ξέρει! θα έπρεπε να γνωρίζει και για άλλες οικογένειες! κι αν τις ήξερε, γιατί δεν αναφέρθηκε και σε αυτές, αλλά εντελώς κακοπροαίρετα ανέφερε μόνο τους συγκεκριμένους; Οι οποίοι πάλι κι αυτο επίσης θα έπρεπε να το ξέρει, αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, ήχαν την τύχη που τους άξιζε, ως αντεκδίκηση για όλα τα δεινά  που υπεφεραν οι χωριανοί, ανέλαβαν να "καθαρίσουν" μόνοι τις διαφορές τους, εκτελώντας τους περισσότερους από  αυτούς.
Με όλα τούτα στην σκέψη μου επιδίωξα σύντομα να έπιστρεψω σε αυτό το γραφικό καφενεδάκι, ώστε να διαπιστώσω αν όντως υπήρξα "μάρτυς" μιας ατυχούς συγκυρίας, η το να παίρνεις τους επισκέπτες από τα μούτρα συνηθίζεται στο τυπικό της υποδοχής. Μόνο που αυτήν την φορά από την ωραία ομήγυρη η οποία παρευρίσκονταν στον ίδιο χώρο (είχαμε την τύχη) να λειπει ο συγκεκριμένος συνομιλητής, καθιστώντας τελικά την μετάβασή μου εκεί άκαρπη.
Κι ενώ προσωπικά, χωρίς να νιώθω ότι απολογούμαι, ούτε ότι υποχρεούμαι να αναλάβω τον ρόλο συνηγόρου ενός τόπου μόνο και μόνο διότι απ' εκεί κρατά η καταγωγή μου, αισθανομαι όμως επιβεβλημένο να μην προσβάλλεται η μνήμη ανθρώπων (κι από την οικογένεια μου ανάμεσα τους) που έχουν πληρώσει με την ζωή τους τις τραγικές καταστάσεις εκείνης της εποχής.
Κι επ ουδενί δεν ανέχομαι κάποιους που θεωρούν ότι με το να γίνονται επίκριτές των πάντων και να κατακρίνουν εκ του ασφαλούς μέσα από το πρίσμα ενός εντελός διαφορετικού υποβάθρου, που απέχει μακράν από τις δύσκολες συνθήκες εκείνης της τραγικής περιόδου, αποδεικνύουν κι έμπρακτα τον  πατριωτισμό τους. Όντας παντελώς άκαπνοι* αφού στην πραγματικότητα  δεν έχουν έχουν βαρέσει μήτε στρακαστρούκα.

 *(Ενώ δεν είναι εντελώς σίγουρο για το πώς ο καθένας θα συμπεριφερθεί αν ποτέ βρεθεί με το πιστόλι στον κρόταφο)

Ταξικές προσδοκίες.

Κάποτε κάποτε κι από καιρό εις καιρό, αναγγέλλεται η είδηση ότι απεδήμησεν εις Κύριον "ἄλλος εἷς" εξέχων κύριος, ανήκων εις την τάξη της πλουτοκρατίας,

Σεβασμός

Σέβομαι αυτούς που στα δύσκολα αντέχουν και συνεχίζουν να τρέχουν δίχως να το βάζουν κάτω, όσο κι αν βρίσκονται από κάτω κι εξακολουθούν να  παλεύουν με ιδρώτα και κόπο, ώσπου να βρούν τον τρόπο για να βγάλουν άκρη, ενάντια σε πείσμα και ινάτι θεών κι ανθρώπων. 

Αυτούς σέβομαι.

Αν δε σωθεί ;

«Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: 

Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. 

Αν δε σωθεί, εγώ φταίω» 

(Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική)

Όσο θαυμασμό κι αν τρέφω για το υπερβατικό μεγαλείο που εκφράζει με το λογοτεχνικό του έργο αυτός ο μεγάλος Κρητικός διανοούμενος συγγραφέας. Με όση αφοσίωση κι αν προσπαθώ να δρω ασπάζοντας ακέραια την παρακαταθήκη των αποφθεγμάτων του.

Επειδή λίγα λόγια δεν αρκούν...

Παρεπιπτόντως ευελπιστώ, ότι τώρα που επιτέλους κατόρθωσα  μετά από πάρα πολύ καιρό να κάνω ανάρτηση στο ιστολόγιο από το κινητό, ίσως η συχνότητα δραστηριότητας μου με νέες αναρτήσεις να προσεγγίσουν κάπως τα  επίπεδα  όπως αυτά κατά τα οποία χρησιμοποιούσα σταθερό υπολογιστή για την επεξεργασία των αναρτήσεων του μπλόκ. Η που πιθανότητα,  θα αποδεχτεί ότι η εν λόγο "τεχνική" δυσχέρεια  απλά λειτουργούσε ως πρόσχημα  για να εγκαταλείψω την αφήγηση ενός βασανιστικού επιθανάτιου ρόγχου, με την δυσάρεστη περιγραφή της ανεπανόρθωτης καταστροφής του αγαπημένου μου τόπου, καθώς με λύπη τον παρακολουθώ να αποθνήσκει σε όλα τα μετά-φυσικά πλάτη και μήκη με ταχύτατους ρυθμούς.

Οίκος Αντοχής: «Λίγες στροφές πιο κάτω » Το "μαγαζί" του Κρητικάκη στην Κρητινία (Ρόδος)

 Οίκος Αντοχής: Μυστικά και νόστιμα στη Ρόδο

Από τις πιο αυθεντικές σελίδες στο καλοκαιρινό, ροδίτικο οδοιπορικό σου
Τον Οίκο Αντοχής στην  Κρητινία δεν θα το βρεις στους τουριστικούς οδηγούς. Είναι όμως από τα πιο αυθεντικά και νόστιμα στέκια της Ρόδου ...

Άλλος για την χώρα ;

Όταν έσκασε ο εκκωφαντικός απολογισμός του «Μαζί τα φάγαμε» δηλωμένος από τα πιο επίσημα χείλη, πρωτοκλασάτου τότε υπουργού και εξέχοντος μέλους της πιο λαο-αγάπητης κυβέρνησης του ελληνικού κράτους, δεν απασχόλησε για πολύ το ενδιαφέρων της κοινής γνώμης, αφού λίαν συντόμος ξεθύμανε ως οποιοδήποτε άλλο συνηθισμένου ενδιαφέροντος ζήτημα. 

Σκάσε και κολύμπα

Για τι, η για ποιον, να αρχίσω να σχολιάζω πάλι;
επειδή έτσι μου ήρθε η όρεξη για φλυαρία, υποψιάζομαι ότι αίτια για αυτήν την προδιάθεση μπορεί να είναι τα χρονάκια μου,

Σε μια ψυχή που λείπει (Χρήστος Λίατης)

Όταν κάποτε, κάποια στιγμή, ετούτη η ιστοσελίδα θα έχει πια πάψει από καιρό να αναγγέλλει παρηγορητικούς αποχαιρετισμούς, όπως συνηθίζει να κάνει για αγαπητά πρόσωπα, με μια δυστυχώς σχετική συχνότητα, αυτό πιθανότατα θα σημαίνει ότι ο υποφαινόμενος θα έχει κι αυτός με την σειρά του αποχαιρετήσει, κι αναμφίβολα δεν θα έχει βρεθεί κανείς να τον αποστρατήσει. 

Το μέρος

Άλλη μια ημέρα ξεκινά από το μέρος,
το πιο αμφιλεγόμενο,
διάχυτο αποφορά
λεβάντα και δυόσμο.
Μονάχος να 'χεις αντίκρυ σου
μια άποψη της φύσης σου
από ένα δύσθυμο είδωλο
που δυσφημεί στο σύνολο
τον εσώτερο σου κόσμο.

Μπυρολογισμοί

 Όσο διάβαζε και ξαναδιάβαζε το καινούργιο του σχόλιο, σε κάθε επανάληψη τον διακατείχε ολοένα περισσότερο η πεποίθηση ότι κατάφερνε για μια ακόμη φορά να αποδώσει ακόμη και μέσο αυτής της ελάχιστης ύλης του συγγραφικού του εγχειρήματος, ατόφιο το γνήσιο λογοτεχνικό του ταλέντο.

Πανωλεθρίαμβος

Τα μπότς σκυλεύουν τις οντότητες,
ιδιάζουσα ιδιαιτερότητα σε μιαν ανώφελη αντιπαράθεση,
κράτα την γνώμη σου αλώβητη,
στο τέλος μόνο αυτή μετράει
κι αυτό το ινάτι που την θέση σου κρατάει
όταν σκορπά η σκόνη απ΄ τα κάλπικα αφηγήματα.
Όσο οι ανήκουστοι αποσιωπούν φρικαλεότητες,
κι ο μέγας μάγιστρος με διθύραμβους μιλάει
μιας τραγικής καρικατούρας το παράστημα
σημαίνει πως τον κόσμο ετούτον κυβερνάει.
Και τι με αυτό ;
δεν λέμε, ότι το αποτέλεσμα, είναι που μετράει ; 
Μα ακόμη μια φορά θα αποδειχτούμε ηλίθιοι,
αν κι όλοι πια γνωρίζουμε, για που, η ιστορία αυτή τραβάει.
Τώρα που οι λογάριθμοι εξαντλούν στις πιθανότητες,
τις έρμαιες ζωές μας με θεωρίες των παιγνίων,
«από προσώπου γης»
οι προγραμμένες σέχτες, στοές και αδελφότητες,
μαζικά τους πληθυσμούς της γης θα αφανίζουν.

«ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙΣ» Συνέχεια ..

Εχθές όλος περιέργως (διότι δεν μου ξεφεύγουν εμένα αυτά) έπεσα πάνω σε ένα άγνωστο ιστολόγιο με τίτλο «ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙΣ» που έως τώρα δεν το είχα ξαναδεί, αυτή η συνηθισμένη "ανακάλυψη" φυσιολογικά θα περνούσε αδιάφορη, εάν από την πρώτη κιόλας εικόνα δεν καταλάβαινα ότι πρόκειται περί χωριανού μου, πράγμα το οποίο μου κίνησε αμέσως το ενδιαφέρων, κυρίως λόγο της σελίδας του συγκρητισμού που συστηματικά προσπαθώ να αναπτύσσω (αρχής γενομένης με το ανεπανάληπτο «Οίστρος»)

Αναφαίρετο;

Όπως παρατηρώ το τελευταίο χρονικό διάστημα, όλο πιο συχνά κι ολοένα από περισσότερες ''μακρές'' κι άνοες γλώσσες, αναμασιέται μια σχετικά ''φρέσκια καραμέλα'' η οποία αναπαράγεται με την συνήθη ελαφρότητα που απαντάται στις ανώνυμες κι απρόσωπες διαδικτυακές συζητήσεις : «Εσύ τώρα έχεις δικαίωμα ψήφου;» η «Σε ένα ιδεατό κόσμο, δεν θα έπρεπε να είχες δικαίωμα ψήφου» κλπ

Social ''mistakes''

Με τον καλό τον λόγο πάντα εγώ, κακή κουβέντα δεν θα ακούσεις από εμένα (που λέει ο λόγος δηλαδή) εκτός κι αν μπει «Ο διάολος μέσα μου» γιατί άμα σε τσιγκλά ο άλλος, πόσο τελικά να κρατηθείς; όσο κι αν δηλώνεις αποστασιοποιημένος άνθρωπος.

Για τ΄ άστρα, αυτά που δεν βλέπουμαι

Σ΄ αυτή την φωτογραφία δυστυχώς δεν αποτυπώνεται ούτε στο ελάχιστο απ΄ότι στην πραγματικότητα προβάλλεται στην φύση, το μεγαλειώδες λαμπύρισμα των αστερισμών στο ουράνιο στερέωμα του νότιου ορίζοντα.
Η κάμερα ενός κινητού δεν αρκεί για να συλλάβει στην πλήρη του έκταση την μαγεία του ξάστερου νυχτερινού ουρανού, κατά το απόλυτο μεγαλείο μιας νυχτιάς χωρίς φεγγάρι.
Κάτι μαγικό, που όλοι οι αστοί το έχουμε πρωπολλού απολέσει από το οπτικό μας πεδίο, έχοντας κατά συνέπεια χάσει μια πανέμορφη βιωματική αίσθηση.

Εύπεπτες ανουσιότητες

( κφ½) Οδηγίες!

Ούπς "πατάτα"
- ‘Όχι τίποτα άλλο δηλαδή, αλλά όλο και κάποιος κακόχολος θα βρεθεί να αρχίσει τις εξυπνάδες του βγάζοντας δεν ξέρω κι γω τώρα, ποια απωθημένα του…

Το κάδρο που φώναξε : Ντροπή

Παρόλο που πολύ μου αρέσει να ταξιδεύω, πρακτικά δεν καταφέρνω να ξεκουνήσω μήτε ρούπι παραπέρα από τα ρεαλιστικά όρια του νησιώτικου ορίζοντα στον οποίο ως γηγενής (''ελέω τη θεία χάριτι" συν των λοιπών υπερδυνάμεων) ακόμα ευτυχώ να διαβιώ.

ΜΠΕ Τριόπετρας κι άλλα τινά Περιβαλλοντικής Αναβάθμισης

Εν αντiθέσει με τον μεγαλόθυμο Σαλαδίνο
Το μόνο που θα αποθέσω σ' ένα άδειο σακί, είναι ένα άδειο σακί.
Ποιες μνήμες να εκτρέψεις; σε ένα χώρο αλλοτριωμένο,
ποια τοπία να πρεσβεύσεις από έναν βίο αρχειοθετημένο.
Παραμόρφωση τόπου και χώρου,
από την ιστορία μου γίνομαι ξένος.

Ανυποψίαστες αβεβαιότητες

Ο κόσμος μας αποτάσσεται την κακιά στιγμή,
ωστόσο βιώνει τα χειρότερα μια ολάκερη ζωή,
ζει με προσβολές, δανεικά κι απειλές,
αντιμέτωπος μ΄ ακραίες αντιξοότητες,
κι όμως είναι ευγνώμον που επιζεί,
παρότι χειμαζόμενος από ενδόμυχες αβεβαιότητες.
Είναι ένας κόσμος που δεν τολμά να υποψιαστεί
ότι πιθανότατα θα αφανιστεί.