Ταξικές προσδοκίες.

Κάποτε κάποτε κι από καιρό εις καιρό, αναγγέλλεται η είδηση ότι απεδήμησεν εις Κύριον "ἄλλος εἷς" εξέχων κύριος, ανήκων εις την τάξη της πλουτοκρατίας, από εκείνους τους δυσεύρετους τύπους των οποίων η φάρα συγκαταλέγεται ανάμεσα στους βαθύπλουτος μεγιστάνες και ισως όταν πρόκειται για πραγματικά σπάνια περίπτωση ο εκλιπών να είναι κάποιος εκλεκτός, απ' εκείνους όπου ανήκουν στην ανώτερη κάστα μιας «υπερ-ελίτ» έτι δηλαδή υπεράνω του κλασικού τζετ σετ. Σαν αυτές τις διάσημες αστραφτερές προσωπικότητες που ενίοτε αρέσκονται να αφήνουν το αποτύπωμα της διαδρομής τους με ατόφιο στην κυριολεξία χρυσάφι. 
Είναι γνωστό, πως παρότι αυτοί οι πανίσχυροι κοσμοκράτορες δεν αποτελούν όλοι κι όλοι παρά μόνο το (1%) του παγκόσμιου πληθυσμού, εντούτοις καθώς διαχειρίζονται κολοσσιαίες πολυεθνικές αυτοκρατορίες -κι αυτό γνωστό επισης- καταφέρνουν με την πανίσχυρη ισχύ του χρήματος να επηρεάζουν σημαντικά το σύνολο του πληθυσμού της γης. Συν ότι λογίζονται σχεδόν απέθαντοι, αφού διαβιούν ως υπέργηροι «βίον ανθόσπαρτον» έστω κι αν κάποιοι καταντούν ξεκουτιασμένοι γεροπαραλήδες, (κι ίσως σύμφωνα με κάποιες "πληροφορίες" -εάν δεν απατώμαι πάλι- τους περισσότερους κατατρέχουν ιδιόρρυθμα ψυχοσωματικά σύνδρομα) Προκαλούν εν πάση περιπτώσει την έντονη εντύπωση, ότι βασική τους έγνοια δεν είναι άλλη παρά το πώς να παραμείνουν για πάντα εν ζωή, και φυσικά για τούτο δεν φείδονται να διαθέσουν όσα περισσότερα "μέσα" δύνανται, ώστε να αποκτούν ελιξίρια που αποζημούν από την ενέργεια της παγκόσμιας νιότης.