«Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες:
Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης.
Αν δε σωθεί, εγώ φταίω»
(Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική)
Όσο θαυμασμό κι αν τρέφω για το υπερβατικό μεγαλείο που εκφράζει με το λογοτεχνικό του έργο αυτός ο μεγάλος Κρητικός διανοούμενος συγγραφέας. Με όση αφοσίωση κι αν προσπαθώ να δρω ασπάζοντας ακέραια την παρακαταθήκη των αποφθεγμάτων του.
Παρεπιπτόντως ευελπιστώ, ότι τώρα που επιτέλους κατόρθωσα μετά από πάρα πολύ καιρό να κάνω ανάρτηση στο ιστολόγιο από το κινητό, ίσως η συχνότητα δραστηριότητας μου με νέες αναρτήσεις να προσεγγίσουν κάπως τα επίπεδα όπως αυτά κατά τα οποία χρησιμοποιούσα σταθερό υπολογιστή για την επεξεργασία των αναρτήσεων του μπλόκ. Η που πιθανότητα, θα αποδεχτεί ότι η εν λόγο "τεχνική" δυσχέρεια απλά λειτουργούσε ως πρόσχημα για να εγκαταλείψω την αφήγηση ενός βασανιστικού επιθανάτιου ρόγχου, με την δυσάρεστη περιγραφή της ανεπανόρθωτης καταστροφής του αγαπημένου μου τόπου, καθώς με λύπη τον παρακολουθώ να αποθνήσκει σε όλα τα μετά-φυσικά πλάτη και μήκη με ταχύτατους ρυθμούς.
Οίκος Αντοχής: Μυστικά και νόστιμα στη Ρόδο
Όσο διάβαζε και ξαναδιάβαζε το καινούργιο του σχόλιο, σε κάθε επανάληψη τον διακατείχε ολοένα περισσότερο η πεποίθηση ότι κατάφερνε για μια ακόμη φορά να αποδώσει ακόμη και μέσο αυτής της ελάχιστης ύλης του συγγραφικού του εγχειρήματος, ατόφιο το γνήσιο λογοτεχνικό του ταλέντο.
