Αυτοπροσώπως

Υπόψιν κ (Γεωργίου Ν Τσαμπανάκη)
Η μικρή αυτή σκηνή που θα διηγηθώ, πρόλαβε κι εξελίχτηκε παρότι ακόμη δεν είχα καλά καλά (όπως λένε) προλάβει να πατίσω τα πόδια μου -για πρώτη φορά - στο όμορφο νησί σας.
Καθισμένος σ' ένα  καφενεδάκι στην ακρή του λιμανιού, βρέθηκα με αμηχανϊα στην μέση μιας ομήγυρης ντόπιων θαμώνων, με τον έναν εκ των  συνομιλητων να μου αποκρίνεται ως εξής: «Ξέρω! ξέρω εγω! από εκεί που είναι κι αυτή η οικογένεια ...
Την ώρα που αμέσως μετά την αποβίβαση μας, ο νους κι η έγνοια μου δεν ήταν παρά το πως θα βρω μέσο για να μεταβούμε με την μικρή μου κόρη στο κατάλυμα μας, ενώ είχε ήδη αρχίσει να νυχτώνει και μεταφορικό δεν φαινόταν πουθενά.
Έκτοτε όμως αυτό το «ξέρω! ξέρω!» μου καρφώθηκε στο μυαλό - αναρωτιόμουν για ποιον όμως λόγο;- αφού ισχυρίζεται ότι ξέρει! θα έπρεπε να γνωρίζει και για άλλες οικογένειες! κι αν τις ήξερε, γιατί δεν αναφέρθηκε και σε αυτές, αλλά εντελώς κακοπροαίρετα ανέφερε μόνο τους συγκεκριμένους; Οι οποίοι πάλι κι αυτο επίσης θα έπρεπε να το ξέρει, αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, ήχαν την τύχη που τους άξιζε, ως αντεκδίκηση για όλα τα δεινά  που υπεφεραν οι χωριανοί, ανέλαβαν να "καθαρίσουν" μόνοι τις διαφορές τους, εκτελώντας τους περισσότερους από  αυτούς.
Με όλα τούτα στην σκέψη μου επιδίωξα σύντομα να έπιστρεψω σε αυτό το γραφικό καφενεδάκι, ώστε να διαπιστώσω αν όντως υπήρξα "μάρτυς" μιας ατυχούς συγκυρίας, η το να παίρνεις τους επισκέπτες από τα μούτρα συνηθίζεται στο τυπικό της υποδοχής. Μόνο που αυτήν την φορά από την ωραία ομήγυρη η οποία παρευρίσκονταν στον ίδιο χώρο (είχαμε την τύχη) να λειπει ο συγκεκριμένος συνομιλητής, καθιστώντας τελικά την μετάβασή μου εκεί άκαρπη.
Κι ενώ προσωπικά, χωρίς να νιώθω ότι απολογούμαι, ούτε ότι υποχρεούμαι να αναλάβω τον ρόλο συνηγόρου ενός τόπου μόνο και μόνο διότι απ' εκεί κρατά η καταγωγή μου, αισθανομαι όμως επιβεβλημένο να μην προσβάλλεται η μνήμη ανθρώπων (κι από την οικογένεια μου ανάμεσα τους) που έχουν πληρώσει με την ζωή τους τις τραγικές καταστάσεις εκείνης της εποχής.
Κι επ ουδενί δεν ανέχομαι κάποιους που θεωρούν ότι με το να γίνονται επίκριτές των πάντων και να κατακρίνουν εκ του ασφαλούς μέσα από το πρίσμα ενός εντελός διαφορετικού υποβάθρου, που απέχει μακράν από τις δύσκολες συνθήκες εκείνης της τραγικής περιόδου, αποδεικνύουν κι έμπρακτα τον  πατριωτισμό τους. Όντας παντελώς άκαπνοι* αφού στην πραγματικότητα  δεν έχουν έχουν βαρέσει μήτε στρακαστρούκα.

 *(Ενώ δεν είναι εντελώς σίγουρο για το πώς ο καθένας θα συμπεριφερθεί αν ποτέ βρεθεί με το πιστόλι στον κρόταφο)