Διάστημα κατά το οποίο πέρασα και εν μέρει ακόμη περνάω μέσα απο πολλές και διάφορες ανακατατάξεις με μακρές αναταράξεις, και λοιπές αγχώδεις καταστάσεις, γνώριμες σε όσους υποβάλλονται σε παρόμοιες περιστάσεις (Ιδίως την σημερινη ανισόρροπη εποχή της αισχροκέρδειας και των απλησίαστων ενοικίων)
Κατά την διάρκεια λοιπόν αυτής της εξουθενωτικης διαδικασίας της υποχρεωτικής ανάγκης δηλαδή του να ξεσκαρτάρεις τον βίο σου, (για να μην τον μεταφέρεις πάνω κάτω άδικα ) δύο τινά χαρακτήριζω ως τα πλέον σοκαριστικά, πρώτον ο τεράστιος όγκος των καταχωνιασμένων πραγμάτων που αναγκαστικά πρέπει να πετάξεις ως άχρηστα και κατά δεύτερον άλλων τόσων αντικείμενων που με περίσσεια ευκολία ανακαλείται η χρησιμότητα τους, οπότε κι αυτά καταλήγουν με την σειρά τους στον κάδο των αχρήστων.(Είδα κι έπαθα να κουβαλάω)
Ανάμεσα το λοιπόν στα τόσα άλλα, για να ολοκληρώνω την ιστορία μου, συνέπεσε στα χέρια μου κι ένα ταπεινό κομμάτι χαρτί, εντελώς ξεχασμένο (το οποίο παρουσιάζω στην εικόνα)
Απλό κομμάτι χαρτί αλλά ικανό να με συγκλονίσει προς στιγμήν, σαν μου θύμισε ότι κάποτε υπήρξα άλλος, με άλλα όνειρα, με άλλα σχέδια.
Παρόλο που στο χαρτί δεν αποτυπώνεται παρά ένα απλό προσχέδιο (όπως το φανταζόμουν) το οποίο θα προορίζονταν ως εξωφύλλο μιας ιδιωτικής ποιητικής συλλογής, η οποία όπως σωστά αντιλαμβάνεστε, δεν ευόδωσε ποτέ να πραγματοποιηθεί.









